NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 3
Nie wygląda mi pani na ignorantkę.
Wygląda pani jak dzieło sztuki.
Przejdźmy do rzeczy.
W dniu morderstwa włączano latarnie.
Hałas generatora zagłuszył odgłos wystrzału,
a zebrane tłumy ułatwiły mordercy ukrycie się.
Właśnie dlatego wybrała pani ten dzień.
Mam rację?
Czemu pyta pan mnie?
Ja tylko proszę o pomoc.
Nie mam zamiaru panu pomóc.
Strzelano z dwóch stron.
Na pewno nie widziała pani żadnego snajpera?
Nie, nikogo nie widziałam.
Ja chyba widziałem jednego z nich.
Jeśli to powód do podejrzeń,
to ja chyba też widziałam jednego z nich.
Kim pani jest?
To nie powinno obchodzić cudzoziemca.
To ja powinnam zapytać: kim pan naprawdę jest?
Sprawiedliwy bandyta?
- Armia Sprawiedliwych? - A jeśli,
jesteśmy sojusznikami?
Nie wiem, o czym pan mówi.
Przykro mi, że nie mogę pomóc.
Jedyne, co potrafię, to malować.
Co pan tu robi?
Chyba nie jest pan tylko tłumaczem,
skoro działa pan jako konsul.
To ja zadaję pytania.
Może pani odejść.
- Dlaczego? - Słucham?
Dlaczego co?
Zwracasz się do niej „pani”.
Dlaczego każdy ją zna i wszyscy ją chronią?
Panienkę Ae-sin?
Zapomniałem panu powiedzieć.
Pani Ae-sin jest najmłodszą córką
znanego rodu Go.
To arystokratka.
Jej dziadek, lord Go Sa-hong,
był mentorem Jego Wysokości
i doradcą do spraw etyki.
„Przestrzegając każdego dnia zasad
i bezstronności
trzeba budować porządek od góry”.
„Są to wewnętrzne zalety, jakie władca, wyznawca Konfucjanizmu,
koniecznie musi posiąść”.
- Wygląda smacznie. - Prawda.
Jesteście. Jedzcie.
Smacznego.
Podczas klęski głodu, karmiła ludzi
ryżem z własnych zasobów.
W pobliskich wioskach zawdzięczają jej życie.
Spotkaliście się. Wie pan,
że jest wyjątkowo piękna,
ale nie zna się na życiu.
Dlatego mieszkańcy Hanseong ją uwielbiają.
Zamyślił się pan.
Nie zna się na życiu?
Tak, panie. Żyła w odosobnieniu.
Rety.
Coś nie tak, panie?
Zrobiłem coś nie tak?
Panie!
Jest z Joseonu, ale widziałaś,
jak rozkazuje Amerykanom?
Musiał wcześnie przyjąć zachodnią kulturę.
Ten wielki metalowy powóz
- robi straszny hałas. - Racja.
Z tego, co słyszę,
rykszarze tracą przez niego klientów.
A gotowe cukierki z Jingogae
wykańczają sprzedawców toffi.
- Panno Haman. - Tak, panienko.
Zawróć palankin.
Dlaczego? Dokąd chce panienka pójść?
Nabrałam apetytu,
pójdziemy do Jingogae na te cukierki.
Są bardzo drogie, panienko.
Zabierzcie panienkę do Piekarni Francuskiej.
- Jasne. - Chodźmy tędy.
Idziemy.
Chcę dużo i szybko.
To pilne.
Wygląda na to, że i dziś
dużo i szybko pani przegrała.
Mam wszystko, co kiedyś pani posiadała. Czas zastawić siebie.
Jak śmiesz!
Co ty sobie wyobrażasz?
Rety.
Daj mi pieniądze.
Nie mogę przyjąć tego zastawu, przykro mi.
Panna Haman już trzy razy tu tego szukała.
Wygląda na to, że pani Cho się zorientowała.
Jak to? Co ja teraz zrobię?
Muszę to wszystko zwrócić.
O czym pani mówi?
Coś tutaj należy do pani? Może to znajdziemy?
Pani,
mądrzy ludzie mówią:
„Jeśli podczas gry
nie wiesz, kto zostanie oskubany, to pewnie będziesz to ty”.
Co?
Proszę to powtórzyć.
Jeśli nie wiesz, kto zostanie oskubany...
Jak śmiesz!
PIEKARNIA FRANCUSKA
Niech mnie. Niesamowite.
Są pyszne.
Naprawdę pyszne.
Skąd wiedziałaś o tej piekarni?
W królestwie Joseon...
są tacy, którzy muszą klękać...
nawet przed plebsem.
Nie wolno im się odzywać,
chyba że ktoś...
o coś zapyta.
Ziemniaki są smaczne.
Zimą nie ma nic lepszego niż gotowane ziemniaki.
Rety, co z tą pogodą?
Do jutra ziemia zamarznie.
W królestwie Joseon...
Dobrze wam tak.
...są to rzeźnicy.
Jak tacy rzeźnicy jak wy, śmią się pojawić na rynku?
Właśnie, ty suko!
Przyszliśmy po zapłatę.
Nie zapłaciliście za mięso.
- Proszę, zapłaćcie nam. - Jak śmiesz podnosić na mnie wzrok!
Ty mała...
Zaraz dam ci nauczkę.
- Nie. Proszę. - A to co, do cholery?
Jak śmiesz mnie dotykać?
Brudny bękarcie!
Przestań!
- Udaje normalną matkę. - Brudni rzeźnicy!
Zostań.
Rzeźnicy mieli noże, ale nie wolno...
im się było bronić.
Każdej nocy ich poniżano.
Co znaczy być rzeźnikiem?
Kim ja jestem?
Po co się urodziłem, skoro wiedzieliście, jak będą mnie traktować?
Aby oszczędzić swoje potomstwo, matki w Joseon...
popełniały samobójstwo,
były mordowane,
albo...
przepędzały swoje dzieci.
Odejdź stąd.
No już!
Umrzyj na ulicy, stań się włóczęgą
lub dołącz do bandytów.
Nie chcę cię tutaj widzieć.
Idź stąd!
Nie zniosę widoku kolejnego rzeźnika.
Nie chcę cię tutaj widzieć. Wynocha.
Odejdź, bo cię zabiję!
Dobrze. Odejdę.
Nie wrócę! Nigdy tu nie wrócę!
Nie chcę mieć rodziców rzeźników!
Dong-mae...
Wiesz, co zrobiłem tuż po powrocie do Joseon?
Obwieściłem publicznie, że jestem zbiegłym synem rzeźników.
Inaczej niż mój ojciec,
jestem gotów wybebeszyć każdego.
To ty...
O, nie...
Błagam...
Nie zabijaj mnie, Dong-mae.
Przepraszam cię.
Za wszystko.
Błagam.
Oszczędź mnie.
Błagam, Dong-mae.
Dobrze.
Będziesz żyła.
Naprawdę?
Dong-mae!
Dong-mae! Nie!
Na zawsze będziesz poruszać się jak pies.
Nigdzie już stąd nie uciekniesz.
Do końca życia będziesz żebrać na ulicy,
żałując, że żyjesz.
Taka cię czeka...
przyszłość.
Od razu widać, że ta suka z Joseonu to arystokratka.
Fajnie zabawić się arystokratką z Joseonu.
Jak już taką przelecisz,
od razu się zabija.
Duża wygoda.
Nie musisz sam tego robić.
Co mi dzisiaj wywróżysz?
SPOTKANIE. LEPIEJ, BY GO NIE BYŁO
Dobra jesteś.
Chyba ktoś tam się bije.
Nikt się nie bije. Coś znowu go rozdrażniło.
Mężczyzna z mieczem to Gu Dong-mae.
Przywódca yakuzy. Rządzi na tym terenie.
Niech panienka nie patrzy. To straszne.
Czy to nie chłopak z palankinu?
Uratowała mu panienka życie.
Głupiec nie potrafi być wdzięczny.
Nie ma pojęcia, dzięki komu żyje.
Dostał od życia drugą szansę i oto, jak z niej korzysta.
Niech mnie.
O czym pan myśli?
Dokąd pójść.
I dokąd pan pójdzie?
Powinienem udać się do wroga...
czy raczej odwiedzić wybawcę?
Pogoda dopisuje,
więc może piknik?
Słucham?
Podróżuję i podróżuję.
Sam nie wiem, dokąd zmierzam.
Może już dotarłem do celu?
Co piłeś, panie?
Zgłodniałem. Zjedzmy coś.
Znakomity pomysł.
Chodźmy.
Długo był pan za granicą,
a kuchnia Joseonu panu smakuje.
Gdy tu mieszkałem, jadałem co innego.
Słucham?
Smacznego.
Dziękuję.
W brzuchu mi burczy, za dużo dziś myślałem.
No właśnie, panie.
Ten zabity Amerykanin. Logan Taylor.
Czy to nie dziwne?
Co jest dziwne?
Myślę, że za jego śmiercią
kryje się jakaś tajemnica, której tylko my dwaj nie znamy.
Oparzyłem się.
Posłuchaj, panie.
Dyplomata, doradca króla, sympatyk Japonii.
Jego śmierć łączy ze sobą
trzy państwa: Amerykę, Joseon i Japonię.
Tymczasem jest o niej dziwnie cicho.
Może zabójca
był Amerykaninem?
Po co Amerykanom jego śmierć?
Więc Japończycy.
Na pewno.
W dniu jego pogrzebu
Towarzystwo Musin
napadło i splądrowało jego dom.
Szukali czegoś.
Wdowa i dzieci są u ministra Allena.
Ukrywają się przed czymś.
- Towarzystwo Musin? - Tak.
Towarzystwu przewodzi Gu Dong-mae.
Łatwo go rozpoznać.
Bardzo rzuca się w oczy...
Bez ostrzeżenia sięgają po broń,
ubierają się i wyglądają jak oni.
Potrzebujemy tłumacza.
Jeśli chcesz żyć, bądź posłuszny i chodź.
Towarzystwo Musin?
Nie mówi się tego na głos.
A ty
siedź cicho i jedz.
Nie wtrącaj się.
Panie, nie rób mi tego.
Ratuj mnie, panie.
Panie!
- Panie! - Chodź.
I zamknij się.
Biedny człowiek.
Nikt, kogo zabierają, nie wraca żywy.
Wczoraj w Jingogae
Gu Dong-mae wpadł w szał
i urządził rzeź.
Nie wiem, o co chodzi, ale pracuję dla Amerykanów.
To nieporozumienie.
Czy wy mnie nie słuchacie?
Panie, tu jestem!
Czemu nas śledzisz?
Idę w tę samą stronę.
Nie przejmujcie się mną.
Kazałem ci się nie wtrącać.
Skoro pokazujemy broń,
ja też coś mam.
Sprawiasz problemy.
Zostawmy go.
Spotkamy się jeszcze.
Dziękuję ci, panie.
Nie mogłem uwierzyć, że spokojnie jadłeś, podczas gdy mnie porywali.
Odwdzięczę się...
To zdarza się często?
Co takiego?
Że na gwałt potrzebny im tłumacz.
Tłumacz? Im?
Co ja im przetłumaczę. Nie mówię po japońsku.
Prowadź.
Dokąd?
Tam, gdzie szli z tobą.
Ciekawe, po co im tłumacz.
Może niech pan się dowie i powie mi później?
Ja wcale nie jestem ciekaw.
Idziemy.
W takim razie,
ja poprowadzę z tyłu.
Idziemy.
Podoba ci się?
Że co?
Po zachodzie słońca ubierają się tak bezwstydnie.
Powinniśmy stąd iść, dopóki mamy nogi.
To ten tłumacz.
Jak śmiałeś tu przyjść?
Ty chciałeś się spotkać.
Głupcze!
Który z was to Gu Dong-mae?
Jeśli nie zabijesz dziesięciu jednym strzałem, już po nas.
Dlatego strzeliłem.
Żeby policja usłyszała.
Poza tym,
świetny strzał, co?
Takie z pana ziółko?
Przeżyjmy do nadejścia pomocy.
A jeśli się nie uda?
Może warto wspomnieć,
że jestem Amerykaninem.
To powinno zadziałać.
Jesteś gotów?
Naprawdę z pana ziółko?
Powtórzę pytanie.
- Który... - Ja jestem Gu Dong-mae.
Wyciągając nocą pistolet, zwłaszcza w Jingogae,
pakuje się pan w kłopoty.
Mogę nie przyjść na pański pogrzeb, żeby się pożegnać.
Może lepiej przedstawmy się sobie teraz?
Eugene Choi, pełniący obowiązki konsula amerykańskiego.
To nazwisko pochodzi z Joseonu?
Jest z Ameryki, nie z Joseonu.
Ja też wczoraj byłem Amerykaninem.
Płacili mi w dolarach.
Dziś jestem Japończykiem, bo zapłacą mi w jenach.
Dlatego wysłałem po tłumacza.
Byłem rozczarowany, że odmówił przybycia.
Po co ci tłumacz?
Chodzi o pieniądze.
Nie zapłacono mi za wykonaną pracę,
ale nie mogę znaleźć mojego klienta.
Może dlatego,
że ktoś go zastrzelił.
Czterech mężczyzn zamordowanych, gdy chronili Logana, było moją rodziną.
Ich życie nic nie znaczy.
Ale wynagrodzenie, tak.
Zapłaci wdowa.
Ukrywa się w domu Horacego Allena.
Nie dotrzemy tam do niej.
Zamierzałem napisać błagalny list.
Czy amerykański dżentelmen mógłby mi w tym pomóc?
Jeśli tak to wygląda, przykro mi.
Chciałbym pomóc, ale marny ze mnie pisarz.
Polecam jego.
Jest błyskotliwy i chętnie pomoże.
Pomóż panu. Wygląda to na pilną sprawę.
Wierzę w ciebie.
Panie, nie możesz tak odejść.
Przepraszam. Puśćcie mnie.
Puszczajcie.
Panie!
Co mam zrobić?
Nie mamy wyboru.
Mogłaby się zrobić afera.
Zostaw go.
Niech żyje.
Musiałeś się napracować.
Masz wielu wrogów.
Nie będę się w to mieszał.
Dokument, który miał przy sobie Logan,
gdzieś zniknął.
Na szczęście,
nie wpadł jeszcze w ręce Japończyków.
Zezwolę amerykańskiej armii na utworzenie bazy.
Wyślij oficjalny list do Ameryki...
i poczyń przygotowania.
Na pewno tego chcesz, Wasza Wysokość?
Minister Allen
uśmiecha się i udaje, że pragnie nam pomóc,
ale działa na rzecz Ameryki.
Japończycy zdobywają...
wpływy w całej Azji.
Nie widzę innej drogi,
aby ich kontrolować.
A ty?
Nie. Wybacz, Wasza Wysokość.
Martwię się tak bardzo, że nie sypiam.
Znajdź ten dokument tak szybko,
jak się da.
Zrobię co w mojej mocy, Wasza Wysokość.
Wciąż razi mnie to barbarzyństwo.
Kłaniają się dokumentom.
W Joseon kłaniają się nawet telefonom, zanim je odbiorą.
Ja, tłumacz Im Gwan-su, odbieram rozkaz króla.
Przekażę ten list, gdy tylko minister wróci z kopalni Unsan.
To bardzo ważne.
Musisz to zrobić.
Tak jest, panie.
Gdzie twoje maniery?
Dokąd to, panie?
Jego Wysokość przysłał list...
Zróbcie, co trzeba. Mam ważną sprawę.
Jak to...
Czy jest coś ważniejszego od listu króla?
Pomimo tego jak wygląda, jest Amerykaninem do szpiku kości.
Nie zna naszych zwyczajów.
- Amerykanin? - Tak, panie.
Mieszkał zbyt długo za granicą.
Nie obchodzi go śmierć podwładnego
ani nawet list króla...
Wszystko mu obojętne.
Potrzebna panu łódka?
Ach, pan tu już kiedyś był.
Czego pan chce?
Śledzi mnie pan?
Przecież to pani stoi za mną.
Proszę o przewoźnika.
Popłynę w stronę pieców.
Czego pan tam szuka?
Panienko Ae-sin, zapraszam.
Chcę się spotkać z garncarzem.
Mam pewne wspomnienia.
Chyba odpłynął kiedyś łódką właśnie stąd.
No nie, wymyślić coś takiego.
Proszę podać nazwisko w tawernie.
Proszę wrócić i znów spytać, gdy pan o tym zapomni.
Jak to?
Panienko Ae-sin, proszę uważać.
Słyszał pan o Hwang Eun-sanie?
Japończycy, biali, arystokraci
odchodzą z niczym, choć po trzy miesiące
czekają w tawernie na białą porcelanę mistrza.
A ja dzięki niemu zarabiam na życie.
Szybko przewiozę panienkę na drugi brzeg.
Garncarz nazywa się Hwang Eun-san?
Chce pan porcelanę, a nie zna jego nazwiska?
Nie zna nawet mnie.
Tym bardziej Hwang Eun-sana.
Potrafi pan wiosłować?
Znam się na łodziach.
Różnych.
Panienko Ae-sin, zna panienka tego człowieka?
Niech pan
później odbierze resztę za baeksuk, który pan zjadł.
Mam wobec pani dług.
Więc proszę go spłacić.
Jak będzie okazja.
Będzie, jeżeli zechce pan...
mi się zrewanżować.
Po co tam pani płynie?
Kontynuuje pan przesłuchanie?
To nie dla uszu cudzoziemca.
Pokaż.
Ależ to piękne.
Bardzo udany egzemplarz.
Wspaniały.
Ten nie, mistrzu.
Jest pęknięty.
Cicho bądź, ośle.
Wszyscy chcą mojej porcelany.
Nie wolno tak.
Sprzedając takie, utracisz reputację.
Rozumiesz?
Może grzeczniej, co?
Posłuchaj, ośle. Nic nie mów.
To naturalne pęknięcie,
nawet ono jest częścią mojej sztuki.
Puszczaj to, głupcze.
A oni? Też nie powiedzą?
Cóż...
Panienka Ae-sin jest bardzo dyskretna,
a ten młodzieniec też nie wygląda na gadułę.
Nie mamy się czym martwić, jeśli się nie wygadasz.
Z czym problem?
Przepraszam, panienko Ae-sin.
Przygotuję wszystko tak szybko, jak się da.
Przykro mi.
Nie przejmuj się. Już się przyzwyczaiłam.
Wiem, po co tu jesteś, panienko Ae-sin.
Ale co robi tutaj ten człowiek, który uległ kulturze Zachodu?
Hong-pa pewnie przysłał go po coś.
Dziękuję panu bardzo. Dziękuję.
Przestań bełkotać, tylko przeżyj
i jedź do Ameryki.
Jestem wioślarzem.
Wioślarzem panienki Ae-sin?
Nie powinieneś zatem pilnować wioseł?
Po co przyszedłeś aż tutaj?
Żeby spotkać świetnego garncarza,
ale dziś chyba go nie ma.
Niech mnie.
Nie spotkałem nikogo, kto tak zaczyna od żartu.
Wszystko musi być tak, jak chcesz. Nie postarzałeś się.
Co? O czym ty mówisz?
Znamy się, panie?
Dziwak z ciebie.
Byłeś dość opryskliwy.
Skąd ta nagła uprzejmość?
Musiałeś uznać,
że nie warto mnie lekceważyć.
Co?
Skąd ty go wzięłaś, do diaska?
Po co nam ten arogant...
Rusznikarz Jang przekazuje pozdrowienia.
U niego wszytko w porządku. Po staremu.
No, tak.
Był pewnie opryskliwy jak zawsze.
Przesyła pozdrowienia, bo uważa cię za przyjaciela.
To nie tak, panienko.
Ojciec tego huncwota Seung-gu i ja
przyjaźniliśmy się.
Dlaczego stoisz tam
i się uśmiechasz, młodzieńcze?
Powiedz, co cię tak bawi. Wszyscy się pośmiejemy.
Czepiasz się mnie, bo arystokratki nie wypada?
Żałosne.
Co powiedziałeś?
- Jak śmiesz... - Skoro tu jestem,
kupię od ciebie wazę.
Ale nie tę pękniętą.
Nic nie kupisz!
Ludzie na całym świecie czekają
i chętnie kupią nawet pęknięte wazy.
Hej, Ko! Co tak długo?
Pospiesz się.
Chcę się już pozbyć tych tutaj! Przynieś to szybko!
Szybciej!
Rety.
Mnie nie sprzedał żadnej, dlaczego pani sprzedał tyle waz?
Jestem stałą klientką.
Dostała pani głównie wazy pęknięte i zniszczone.
Takie też się przydadzą.
Znajomy rusznikarz
i przyjechała pani aż tu po popękane naczynia.
Nie nadają się do przechowywania towarów.
To pewnie cele strzeleckie.
Nie rozumiem.
Chyba jednak pani rozumie.
To było niechcący. Marny ze mnie wioślarz.
Też niechcący. Rzadko pływam łódką.
Po co odwiedził pan garncarza?
Nie sądzę, żeby zależało panu na porcelanie.
Chciałem go spotkać.
Wyglądało na to, że się nie znacie.
Znam go.
To on mnie zapomniał.
Rosyjskie karabiny zamkowe mają długie lufy i silny odrzut.
Raczej niewygodne dla drobnej osoby.
Są jednak bardziej dokładne niż te niemieckie,
więc łatwiej z nich trafić w cel
nawet z bardzo daleka.
Musi pani nauczyć się je trzymać, nim zacznie nimi strzelać.
Taką mam radę.
Choć pewnie nie wie pani, o czym mówię.
Oczywiście, że nie.
Ile kosztują takie ozdoby?
Ma pan na myśli cenę?
Ile by kosztowały 30 lat temu?
Trzy dekady temu?
Pewnie można by było kupić duży worek ryżu.
To jest warte trzy male ryżu.
Nie wymieniaj za mniej.
Nawet nie znała jego wartości.
Nie zamierza pan wiosłować?
Byłem przez chwilę gdzie indziej.
O czym pan myślał?
Pani nigdy nie odpowiada na moje pytania.
Zawsze noszę ozdoby,
bo chcę wyglądać inaczej, niż gdy jestem w przebraniu.
Przeczytałam w gazecie, że żyjemy w epoce romantyzmu.
Może i tak.
Ci, którzy przyjęli zachodnią kulturę, piją kawę,
noszą ubrania z Francji,
cieszą ich importowane towary.
Ja też taka jestem.
Ale ja odnajduję romantyzm...
w lufie niemieckiej strzelby.
Kto wie?
Może to, że widział mnie pan tamtej nocy,
też było romantyczne.
Nie wypada, by dama z dobrej rodziny
czyniła takie aluzje.
Ma pan rację.
Miło było się spotkać.
Proszę powiedzieć, gdy będzie pan potrzebował porcelany.
Nie wiedziałam, że mam tu towarzysza broni.
Czemu tak długo to trwa?
Denerwuję się.
Do diaska, co ci zabrało tyle czasu?
Wysłałaś telegram?
Wysłałam: „Hui-seong, ty urwisie!
Najdroższy synku,
jak ci tam bez rodziny?
Miesiącami nie piszesz,
dopiero, gdy my się odezwiemy...”
Nie napisałaś chyba tego wszystkiego
w telegramie?
Jedno słowo kosztuje mal ryżu.
Chciałam tak napisać,
ale napisałam tylko: „Wracaj do domu”. Trzy słowa.
Zadowolony?
Ale mnie nabrałaś.
Telegram dotrze do portu Inczon
i stamtąd ktoś doręczy go do Japonii.
Lepiej sama pojadę do Japonii
i przytargam tego urwisa.
Kochanie, prom do Japonii kosztuje tyle, co wielki wór ryżu.
Rety! Ryż jest dla ciebie ważniejszy niż syn?
Jak nie wróci w tym roku,
nie będziemy mieli następcy.
Musimy zrobić, co się da, żeby wrócił.
Nie chce się wierzyć, że jest tak lekkomyślny mając 30 lat.
Ma już 32 lata.
Kiedy on się tak zestarzał?
WRACAJ DO DOMU
A jeśli ta, którą wybrali ci rodzice, będzie brzydka?
I tak muszę się z nią ożenić.
Taki jest zwyczaj w Joseonie.
To okrutne. Twój kraj wystawia cię na liczne próby.
Co będziesz robił, gdy wrócisz do Joseonu,
mój paniczu?
Nic.
Czemu?
A co robiłem w Japonii?
Racja.
Spotkałem...
ciebie.
Ty grzeszniku.
Masz rację.
Jestem grzesznikiem.
Znów mówisz w swoim języku.
W Joseonie rób to, co wszyscy.
Słyszę, że każdy tam próbuje sprzedać swój kraj.
Właśnie.
Sprzedają go innym państwom.
Nie wiem nawet, czy jeszcze coś zostało.
Znowu zaczynasz...
Panienko Ae-Sin.
Postarałeś się.
Wygląda na to, że panicz Hui-seong jeszcze nie wrócił,
skoro panienka szyje nową suknię co roku.
Wyruszył za ocean mając przed sobą cel.
Jego studia są najważniejsze.
Jest panienka bardzo łaskawa.
Pani Ae-sun tak panienkę określiła.
Tak powiedziała?
Co masz na myśli?
Pani Ae-sun nabyła parę zachodnich butów.
Nie zapłaciła i powiedziała, że panienka to zrobi.
Pani Cho będzie wściekła, kiedy się dowie.
Zachodnie buty robicie w głównym sklepie, prawda?
Tak, panienko.
Zapłacę za nią.
Ja też zamówię takie same buty.
Osobiście odbiorę je w głównym sklepie.
- Przekaż im to. - Tak jest, panienko.
Główny sklep jest na stacji Jemulpo.
Pojedzie tam panienka?
Po co?
Żeby przejechać się pociągiem.
Rety.
Chcę sprawdzić, czy jest tak szybki, jak mówią.
Sama się muszę przekonać.
Nie bój się.
I uprzedź pana Haengranga.
My...
My też pojedziemy?
Niech mnie.
Potrzebne mi nowe ubranie.
Taka podróż wymaga odpowiedniego stroju.
Rozmiary tych butów są inne niż danghye.
Proszę poczekać.
DANGHYE: TRADYCYJNE BUTY ZE SKÓRY
Nie zgadniesz.
Pojedziemy pociągiem.
Nie możesz jechać w tych łachach.
Jechać czym?
Panienka Ae-sin chce jechać tym stalowym japońskim powozem?
Może zrobili go Japończycy,
ale prowadzą nasi, z Joseonu.
Nie bądź głuptasem.
Nie masz normalnego płaszcza?
Wystarczy, żeby był ciepły.
Nic więcej. Taki już jestem.
Na co ty wydajesz pieniądze?
Oszczędzam, żeby kupić ci coś, gdy będziesz potrzebowała.
Nie chcesz nowego ubrania?
Kto? Ja?
Czemu miałbyś mi coś kupować?
Śpisz na pieniądzach?
Rety. Więc masz ten płaszcz czy nie?
Opowiadasz głupoty zamiast mi odpowiedzieć.
Zimno ci?
Z wiekiem robi się coraz zimniej.
Co powinnam założyć?
Suknia z jedwabiu byłaby w sam raz.
Pożyczysz mi trochę pieniędzy?
Proszę zaczekać, panie.
Tylko wezmę miarę panienki Ae-sin.
Gotowe, panienko.
Zostaw je.
Tak, panienko.
Przyniosę sprawunki panienki i zaraz wrócę.
Ja...
nie mam tu wielu rzeczy.
Pewnie jest pan na krótko w Joseonie.
Przeciwnie, dlatego tu przyszedłem.
Do twarzy panu.
Pewnie nie wie pani nawet, jaki to kolor.
Granatowy dosyć panu pasuje.
Wygląda pan jak jeż.
Korzystając z okazji...
Pracuje pan w poselstwie
i dość dobrze zna język Amerykanów.
Mogę pana o coś zapytać?
Co to jest „miłość”?
Dlaczego pani pyta?
Chcę tego spróbować.
Słyszałam, że to lepsze niż tytuł.
Na swój sposób tak.
Ale nie można samemu.
Trzeba spróbować z kimś.
Może spróbuje pan ze mną?
Waha się pan z kobietą?
Wie pan, że potrafię strzelać.
To trudniejsze niż strzelanie.
Jest bardziej ryzykowne...
i wymaga więcej pasji.
Zatem to trudne.
Dlaczego pyta pani właśnie mnie?
Bo jest pan moim towarzyszem broni.
Czemu tak pani myśli?
Nie żyje Amerykanin i czterech Japończyków.
Oboje znamy sprawcę.
Mimo to nie aresztował mnie pan.
Czy to nie znaczy, że jesteśmy towarzyszami broni?
Czemu próbowała go pani zabić?
- Czemu go pan zabił? - Bo splamił honor Ameryki.
Splamił też honor Joseonu.
Mówił, że Japończycy
cywilizują barbarzyński Joseon.
Przedstawiał inwazję Japonii jako misję cywilizacyjną.
Czy Joseon...
kiedykolwiek posiadał honor, który można by splamić?
Sprawca nigdy nie miał znaczenia.
Chodziło o wydźwięk sprawy.
Zabójstwo zostanie
uznane za jeden z ostatnich zrywów Armii Sprawiedliwych.
Osiągnąłem, co chciałem.
STACJA JEMULPO
Niech mnie.
Jestem w Joseonie, Japonii czy w Chinach?
Już nic nie wiem.
Jak się panienka miewa?
Proszę usiąść.
Siedźcie. Idę do następnego przedziału.
Dziękujemy, panienko.
PRZEDZIAŁ DRUGI
Brudne świnie z Joseonu
nie pasują do japońskiego imperium.
Bękarty.
Łotry.
Ta jest młoda i ładna. Niech żyje.
Ciekawe, czy jest ładna, kiedy się boi.
O nie! Panienko!
Co z nią?
Chcesz spróbować?
Tak to się robi?
Gdzie mam celować, by zabić?
Tutaj?
A może tutaj?
Co ty wyrabiasz?
Zabierz jej karabin. Jeszcze wystrzeli.
Pani, to nie zabawka.
Oto broń, proszę pana.
Przepraszam.
Mistrz?
Ostrożnie, panienko.
A to co?
Nie pierwszy raz ich widzę,
ale te blade twarze i niebieskie oczy Amerykanów sprawiają, że mam dreszcze.
Wyglądają jak złośliwe gnomy.
Słyszałam, że jedzą ludzi.
Może niech zjedzą Japończyków.
Kto wie, czy nie są gorsi od Japończyków.
Czemu amerykańscy żołnierze są w Joseonie?
Niech mnie.
- O, nie. - Co wy wyrabiacie?
Nie rozumiem, co mówisz.
Śmiało. Przeszukaj mnie.
Nic pod spodem nie chowam.
Czemu podnosi suknię jak wariatka?
Niech mnie!
Chcesz, żebym się tu rozebrała?
Co ty sobie myślisz?
Wszystko mam zdjąć?
Musimy przeszukać spódnice. Stań tam i czekaj.
Co ty wygadujesz?
To chamstwo. Czy wiesz, do kogo się zwracasz?
- Przeszukujemy spódnice. Dalej... - Jak śmiesz?
Odsuń się! Już!
Chce przeszukać spódnicę.
Szukamy amerykańskiego karabinu, który zginął z pociągu.
Proszę o współpracę.
Jest pan żołnierzem?
Jak to możliwe,
że rodak z Joseonu nosi amerykański mundur?
Nie mówiłem, że jestem z Joseonu.
Eugene Choi, kapitan amerykańskiej piechoty morskiej.
Zabójstwo zostanie uznane za jeden z ostatnich zrywów Armii Sprawiedliwych.
Osiągnąłem, co chciałem.
- Zostawcie nas. - Jak to?
Proszę na nich spojrzeć. Zostanie panienka całkiem sama...
Odejdźcie.
Chce, żebyśmy się rozejrzeli.
Chodźmy stąd.
Więc o to panu chodziło?
Wykorzystał pan śmierć Amerykanina,
by ściągnąć amerykańską armię do Joseonu.
Nie odpowiem.
- Proszę o współpracę... - Jak pan śmie.
Jak pan może grozić mieszkańcom Joseonu w ich ojczyźnie.
Naprawdę zginął karabin?
Czy...
to jakiś kolejny pozór...
Rozbito skrzynię z karabinami snajperskimi.
Zginął tylko jeden karabin.
Do czego będzie użyty?
Proszę nie zwracać na siebie uwagi.
Amerykańska broń nie odróżnia arystokratów od niewolników.
To jest demokracja.
Nie potrafię nawet odczytać jego nazwiska.
Sądziłam, że to towarzysz broni,
a on cały czas był tylko cudzoziemcem.
To wróg...
czy sprzymierzeniec?
Joseonem rządzą mężczyźni.
Zawsze można ich znaleźć w hotelu Glory.
Jestem Kim Hui-seong.
A ja Hina Kudo.
Od teraz musi pani trzymać nerwy na wodzy, mieszkając w Joseon.
Jest pan marionetką Amerykanów?
Zna pani ludzi, którzy przeszukali mój pokój?
Kto wie, czy nie będę musiała rozszarpać tej kobiety.
Dziewczyna z rodziny rzeźników zabiła nożem plebejusza.
Arystokrata głupiec żyje w luksusie.
Wolę zarzynać coś innego niż krowy i świnie.
Powinienem próbować się zemścić?
Mały niewolnik, który uciekł.
Syn rodziny Choi.
Jestem Kim Hui-seong, twój narzeczony.
Jeśli to zrobię, zabiję ich.
Karabiny.
Chwała.
Smutne zakończenia.
Bolesna puenta.
Napisy: Jacek Trzęsowski